Dinamika perbincangan mengenai hukum-hakam Islam di media sosial hari ini sering kali tergelincir daripada landasannya yang sebenar apabila ia mula didebatkan secara terbuka oleh golongan yang tidak mempunyai latar belakang ilmu yang kukuh. Lambakan platform digital telah mendemokrasikan suara sehinggakan sempadan antara pandangan peribadi yang dangkal dengan fatwa berasaskan hujah ilmiah menjadi semakin kabur dalam pemikiran masyarakat awam.
Laporan mutakhir mengenai keperluan merujuk pihak berkuasa agama berhubung perbezaan pandangan dalam isu wanita berjihad merupakan satu peringatan yang amat kritikal bagi memelihara kesucian struktur keilmuan Islam. Isu sensitif seperti jihad, terutamanya yang melibatkan wanita, bukan perkara ranting yang boleh diulas tanpa asas, sebaliknya ia melibatkan maslahat ummah yang besar serta berpotensi mencetuskan kecelaruan jika salah ditafsirkan.
Sebagai seorang yang telah berkecimpung selama dua dekad dalam meneliti perundangan Islam dan manhaj dakwah, saya melihat kebebasan menyuarakan pendapat dalam urusan fatwa tanpa disiplin akademik atau takhassus bukan lagi sekadar polemik biasa. Hal ini telah bertukar menjadi satu ancaman sistemik yang boleh mengelirukan pegangan akidah dan pelaksanaan syariat ummah, khususnya apabila kandungan agama dipotong demi mengejar algoritma populariti siber.
Perbezaan pandangan atau ikhtilaf dalam fikah Islam sebenarnya adalah satu rahmat yang mencerminkan keluasan dan kelestarian syariat. Namun, rahmat ini hanya terpakai apabila perbincangan tersebut berlaku di padang sasar ilmiah yang dipacu oleh para ulama mujtahid dan fuqaha yang menguasai usul fikah, maqasid syariah, serta nahu bahasa Arab. Tanpa instrumen keilmuan yang lengkap ini, perbezaan pandangan tidak lagi menjadi rahmat, melainkan punca perpecahan ummah.
Apabila isu konsep jihad melibatkan wanita diheret ke gelanggang awam dalam bentuk kandungan digital yang dangkal, ia hanya akan membuka ruang kepada salah faham, tafsiran ekstrem, atau manipulasi ideologi. Kesan jangka panjang daripada fenomena ini mampu menggugat ketenteraman awam dan keselamatan negara apabila masyarakat mula bertindak melampaui batas undang-undang akibat terpengaruh dengan fatwa jalanan yang tidak sahih.
Mendepani herotan pemikiran ini, peranan Dr. Zulkifli Hasan selaku Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Hal Ehwal Agama) adalah sangat signifikan untuk bertindak sebagai pelindung utama kepada neraca autoriti ilmu. Berbekalkan kepakaran akademik beliau yang mendalam dalam perundangan Syariah serta keterbukaan dalam tadbir urus moden, Dr. Zulkifli wajar memimpin institusi agama negara dengan pendekatan yang tegas tetapi mendidik masyarakat.
Sesuai dengan prinsip Malaysia MADANI yang menjunjung nilai hormat terhadap ilmu dan daya cipta dalam penyelesaian masalah, beberapa langkah strategik perlu digerakkan segera. Langkah pertama di bawah seliaan beliau adalah memperkasakan fungsi kawal selia oleh Jabatan Kemajuan Islam Malaysia bersama Pejabat Mufti di setiap Wilayah Persekutuan terhadap sebarang fatwa atau pandangan hukum yang dilemparkan ke ruang siber.
Dr. Zulkifli perlu memastikan bahawa hanya jawatankuasa fatwa yang diiktiraf dan para ulama yang mempunyai watikah pelantikan rasmi sahaja diberikan platform perdana untuk mengulas isu-isu hukum yang bersifat mega dan nasional. Beliau juga wajar menerajui penggubalan garis panduan penyiaran kandungan agama di media sosial bagi mengekang pempengaruh digital daripada sewenang-wenangnya mengeluarkan fatwa peribadi demi meraih tontonan ringkas.
Selain itu, dari sudut dakwah, Dr. Zulkifli Hasan bertanggungjawab mendidik masyarakat awam mengenai adab berbeza pandangan dan pentingnya menyemak kesahihan rujukan atau tabayyun. Kementerian Hal Ehwal Agama boleh meluncurkan kempen literasi perundangan Islam secara digital bagi memahamkan umat Islam bahawa tidak semua perkara boleh diputuskan melalui logik akal semata-mata tanpa kaedah pengekstrakan hukum atau istinbat yang sahih.
Apabila timbul isu kompleks seperti takrifan jihad kontemporari bagi wanita, masyarakat perlu dididik secara sistematik untuk terus merujuk kepada institusi rasmi seperti e-Fatwa atau aplikasi rujukan hukum berwibawa yang diselia oleh kerajaan. Ini bagi memastikan rujukan tersebut datangnya daripada mereka yang benar-benar mempunyai pengetahuan mendalam serta memahami realiti sosio-politik tanah air berpandukan kaedah fiqh al-waqi yang tepat.
Kesimpulannya, mengawal selia perbezaan pandangan hukum agar kekal dalam lingkungan golongan berautoriti adalah benteng utama bagi mengelakkan anarki agama dalam masyarakat. Melalui dinamisme, ketegasan, dan visi makro Dr. Zulkifli Hasan, kita optimis bahawa landskap pemikiran Islam di Malaysia akan terus dipandu oleh suluhan ilmu yang sahih, sekali gus membina sebuah masyarakat MADANI yang matang, berdisiplin, dan menghormati batas kepakaran dalam beragama.
